Thuis gebracht

Ik stap op mijn fiets. En in plaats van linksaf naar Weverslo, sla ik vandaag eerst af naar rechts.

Vanmorgen ben ik gebeld door de partner van Mieke. Mieke is ziek en heeft als complicatie daarvan afgelopen vrijdag een bloeding in haar buik gehad.
Sindsdien is duidelijk dat haar einde nabij is.

Mieke en haar man waren al een lange tijd van plan om een plek uit te komen zoeken op Weverslo.
Maar dat is er steeds niet van gekomen, want ze wilde nog zoveel. En dat hebben ze ook gedaan.
Samen het nieuwe huis van hun kleindochter bewonderen.
Samen nieuwe kleurrijke kleding uitzoeken voor hem, ‘want het leven is te mooi en te kort om het in zwart wit door te brengen’, volgens Mieke.

“Kleur doet iets met je. Maak daar gebruik van,” vertelt ze als ik bij hen aan de keukentafel aanschuif, omdat ze niet meer naar Weverslo kan komen.
Samen drinken we koffie.
Snel daarna merk ik dat haar energie langzaam aan het wegzakken is en kom ik to the point.
Ik vraag haar: “Als je aan je laatste plek in de natuur denkt, wat zie je dan voor je?”
Na een kort ogenblik zegt ze dat ze van eikenbomen houdt en dat ze een bankje voor zich ziet.
Verder houdt ze van de kleur van ochtendlicht, van de geur van een nat bos en van varens.
Terwijl ze vertelt, zie ik in mijn hoofd een plek voor me. Ik denk dat ik de laatste rustplek weet voor Mieke.
Dat vertel ik en vraag of ik erzo een foto van zal sturen?
Mieke knikt en zegt “vul de papieren maar in”

Als ik terug ben op Weverslo, schijnt er een flauw zonnetje door de bomen.
Het is rustig in het bos. Ik loop met de kaart in mijn hand naar de plek die ik in gedachten heb voor Mieke. Na wat kijken, passen en meten zie ik: deze plek is nog vrij!
Ik maak er een foto van en al snel krijg ik een appje terug, Mieke vindt de plek prachtig. Het klópt.

Acht dagen later al is het vol in de Boskamer, onze ceremonieruimte op Weverslo.
Vol kleur,
vol licht
en vol mensen die afscheid nemen van Mieke.

Vorige week was ik bij haar thuis, nu is zij hier, op de natuurbegraafplaats, thuis gebracht.
Haar kleindochter heeft met takken, dennenappels en bloemblaadjes een huis gemaakt naast het graf.
Oma’s nieuwe thuis.

Foto: Caring memories- Els Berghout

Geplaatst in Geen categorie, Verhalen